Ogrody Boboli

Ogrody Boboli, pochodzące z połowy XV wieku i bardzo pożądane przez Eleonorę z Toledo, żonę Cosimo I de' Medici, która marzyła o rozległej i wspaniałej zielonej przestrzeni, rozciągają się za fasadą zamku. Palazzo Pittiobejmujący obszar ponad 4 hektarów. Jest to naprawdę historyczny kompleks o rzadkim znaczeniu dla Florencji i całej historii włoskiego ogrodu.

Pierwszy "szkic" został narysowany przez Niccolò Tribolo, ale plany zostały zmodyfikowane i rozszerzone zaledwie kilka dekad później, przy udziale wybitnych postaci, takich jak Giorgio Vasari, Bartolomeo Ammannati i Bernardo Buontalenti. Nie wszystko zostało ukończone szybko. Niektóre obszary zostały ukończone dopiero w XVII i XVIII wieku.

Główne wejście wychodzi na Piazza Pitti. Ścieżka łagodnie wznosi się w kierunku górnej części, wyłożonej rzędami cyprysów i starannie przyciętymi żywopłotami. Roślinność zmienia się wraz z porami roku. Wiosną kontrast między kwiatami i jasnym kamieniem schodów tworzy wyjątkowy efekt wizualny. Latem światło słoneczne pada na fasady pawilonów i ogrzewa ścieżki aż do zachodu słońca.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych obszarów jest Amfiteatr, utworzony z kamieniołomu przekształconego w malowniczą przestrzeń. Obelisk w centrum pochodzi z Luksoru w Egipcie. Przybył do Florencji w XVIII wieku jako symbol prestiżu i ciekawości starożytnych cywilizacji. Trawnik wokół niego usiany jest posągami z różnych epok. Niektóre z nich noszą ślady czasu, ze skorodowanymi powierzchniami, które wzmacniają poczucie starożytności.

Kierując się w stronę Isolotto, znajdziesz Fontannę Oceanu autorstwa Giambologny. Ośmiokątny basen otoczony jest alegorycznymi postaciami przedstawiającymi wielkie rzeki. Wokół wody rosną rośliny ozdobne, na przemian z prostszymi rabatami kwiatowymi. W najgorętsze dni można znaleźć cień w pobliżu obwodu, gdzie ławki oferują miejsce do odpoczynku.

Na uwagę zasługuje również Grotta Grande, znana również jako Grota Buontalenti. Fasada odtwarza sztuczne formacje skalne, z wyrzeźbionymi zwierzętami i sztukateriami symulującymi osady wapienne. Wewnątrz pokoje są udekorowane tak, aby przywoływać naturalne środowisko, prawie jak prawdziwa jaskinia. W minionych wiekach umieszczano tu dzieła Michała Anioła i kopie starożytnych posągów.

Wyżej położony jest Ogród Rycerski (Giardino del Cavaliere). Aby się do niego dostać, trzeba wspiąć się po schodach, które nagradzają widokami na miasto i okoliczne wzgórza. Na tarasie stoi Kaffeehaus, XVIII-wieczny pawilon z charakterystyczną zieloną kopułą. Był on niegdyś używany jako punkt gastronomiczny. Dziś pozostaje świadectwem rokokowego smaku.

Boboli stało się dostępne dla podróżnych już w XVIII wieku. Odbywały się tu przyjęcia, arystokratyczne spacery i spotkania dyplomatyczne. Nawet dziś główna ścieżka przeplata proste aleje, małe polany i boczne ścieżki prowadzące do mniej uczęszczanych obszarów. W niektórych miejscach podłoże jest nieco nierówne. Zauważysz odcinki, w których żwir ustępuje miejsca bardziej starożytnemu brukowi.

Ogród jest częścią kompleksu muzealnego Palazzo Pitti. Od 2013 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO wraz z pałacem i Korytarzem Vasariego. Zwiedzanie może zająć ponad godzinę, a w niektórych okresach organizowane są wystawy czasowe lub instalacje.

Godziny otwarcia różnią się w zależności od sezonu. Latem wejście rozpoczyna się rano i trwa do późnego popołudnia. Zimą godziny zamknięcia są wcześniejsze. Wejście odbywa się przez biletco dotyczy również niektórych sąsiadujących tras wystawowych.

Ogrody Boboli zachowuje urok miejsca, które towarzyszyło życiu dworów Medyceuszy i Lotaryngii. Spacerując jego alejami można zaobserwować ślady różnych epok. Niektóre posągi niemal nagle wyłaniają się zza żywopłotów. Inne znajdują się na końcu perspektyw, które przez wieki zaskakiwały książąt, podróżników i uczonych.